Tačka zamućenja je temperatura na kojoj se nejonski surfaktant u vodenom rastvoru mijenja iz bistre u mutno nakon zagrijavanja. Odražava ravnotežu između hidrofilnih i lipofilnih svojstava u molekuli surfaktanta. Tačka zamućenja je jedan od glavnih indikatora za predviđanje učinka surfaktanta; njegovo određivanje može preliminarno odrediti njegovu odgovarajuću radnu temperaturu.
GB/T559-2010 navodi pet metoda (A, B, C, D i E) za određivanje tačke zamućenja nejonskih surfaktanata različitih tipova. Metode A, B i C su primenljive na određivanje tačke zamućenja nejonskih surfaktanata dobijenih kondenzacijom lipofilnih jedinjenja kao što su masni alkoholi, masni amini, masne kiseline, estri masnih kiselina i alkilfenoli sa etilen oksidom. Metode D i E su primenljive za određivanje tačke zamućenja nejonskih surfaktanata sintetizovanih blok polimerizacijom etilen oksida i propilen oksida. Metoda E općenito nije primjenjiva na nejonske površinski aktivne tvari sintetizirane blok polimerizacijom lipofilnih spojeva kao što su masne kiseline ili estri masnih kiselina s etilen oksidom i propilen oksidom, ali se može koristiti samo kada je određivanje dokazano ponovljivo.
Odabir svake metode treba slijediti dolje navedene smjernice.
Metoda A:Ako vodeni rastvor uzorka postane mutan između 10 i 90 stepeni, određivanje treba izvršiti u destilovanoj vodi.
Metoda B:Ako vodeni rastvor uzorka postane zamućen ispod 10 stepeni ili uzorak nije u potpunosti rastvorljiv u vodi, određivanje treba izvršiti u 25% vodenom rastvoru dietilen glikol butil etera. Ova metoda nije prikladna za neke uzorke s niskim sadržajem etilen oksida ili uzorke nerastvorljive u 25% otopini dietilen glikol butil etera.
Metoda C:Ako vodeni rastvor uzorka postane mutan iznad 90 stepeni, određivanje treba obaviti u zatvorenoj ampuli. Zapečaćena ampula omogućava da se operacija izvodi pod pritiskom, dostižući temperature veće od tačke ključanja rastvora pri atmosferskom pritisku. Umjesto destilovane vode može se koristiti i vodeni rastvor natrijum hlorida, a tačka zamućenosti uzorka može se odrediti prema metodi A, ali rezultati ne pokazuju jednostavnu korelaciju sa rezultatima dobijenim metodom ampula.
Metoda D:Ako kiseli vodeni rastvor uzorka postane mutan između 10 i 90 stepeni, određivanje treba izvršiti u standardnom rastvoru HCl od 1,0 mol/L.
Metoda E:Ako kiseli vodeni rastvor uzorka postane mutan na temperaturama iznad 90 stepeni, određivanje se vrši u vodenom rastvoru koji sadrži 50 g n-butanola i 0,04 g jona kalcijuma po litru.
